Innleiing til det bifile eller om å laupa laupsk med rumpeballar

Det er no slik at me ikkje plar å setja pris på noko som heilst før me har fått kjend mangelen av det. Og heller ikkje kan me læra å vera gode utan å ha gjort ein temmeleg mykje tabbar og feil sjølv. Dette er vel mi overbevisning i dessa dagane.

-500 Det var no lenge før messaene bestemte å komme fram med sitt bodskap til dei andre at det fantes ein Torvaldur og ein Radgeiter som satt stille på ei benk i forstad til Babylon, der dei kom med ein uhyres ustø båt. Dei satt alstå og hold litt i smug rundt kvarandre og beskua den nettopp ferdigstilte karvinga til han Babsjura Blindthjarte, den lokale kunstnaren dei vart så begeistra for. Han avbilda eit slags rein som rakk å laupa vekk frå sin jeger.

Når alt kjem til alt, er det vel ikkje saknet som blir vekket i oss når me er ute på tur men undringa om alt ska gå bra. Det ska jo det, må jo. For at me har ingen som har fortalt oss korleis det er å daua.

Dei elskande kan puste ut litegrann, spisse pilene deira, stramme bogar, utvisa litt elskov, altså klappa kverandre på knærne, stryke over pikkane, kanskje suga dei og leika med fingeren i rumpeholet. Til slutt kan dei slita av dei deilig-luktanes skinnplagg som dei har rundt hoftet og berre vera til, kjenna brysta bevege seg tett intil kvarandre, det mjuke håret røyra naken hud. Det er to løvar ilag, to hanner som må ut på jagd før eller seinar. For tokta er spenning. Og lufta er drivstoffet. Og han er din konge og du er hans.

-499 Eg skulle gjerne haft deg oppå låret. Som ein liten hest som rir nedover dei grønne bakkane for fyrste gong. Iiiiiiiihoooooo! Pisk meg, pisk meg, for at elles ska eg stå stille. Spytt i munnen min så at eg veit beire kven du er. Sånn, ja!

Venskap haindlar vel meir om det å tru og gje stønad medan kjærleik er kanskje noko som er litt døyljd innenunder og kan kun sjåast ifrå det uforståelege viss man lèt det inn. Det å kjenna to hjarte vaksa saman som i eit mysterium, er ei dyrebar blanding av dei to i blant. Det er ro, det er paradis.

-498 Pappaen din likar å hjelpa andre. Men han vil òg blanda helbredelse og trolldom av og på. Kunst er det han vert redd av. Så han må ty til dei gamle ritualane frå Norra Kusten til å overgå deg. Røyk, ild og sjamanisme er dei tingane han har styr på.

Han trur ikkje mykje på medisina sjølv om den alt-omfamnende staten har anset ham som almennslege ein stad bredvid den Botniska viken.

Eg har tenkt mykje på han. For at eg hadde kjensle på at innerst inne er han eit skikkeleg party-monster av selne porporsjonar, veit du. Og du er glad i han. So er mor di, ho er nok mykje fromm i det siste. Veit ikkje eg kvifor men det er morosamt. Hon trur på alt hon høyr men framfør alt så trur hon på deg og at du kjem til å redda alle dei bortkomne menneska.

Hon målar ting i huet sitt med fantasien som kan få oss begge til å verta stumm.

-497 Kan ikkje me møtast ein stad imilla gamle Christiana og Stockholmen på Mälaren sin der du må kjøyra busstrafikken som sumarjobb. Eg foresleg jo å henga bileta dine òg på dei bussane du styr og eg får henga på på baksetet. Men du veit alltid beire sjølv.

Når du kjøyrar endeleg inn til den gamle kvarnsteinen i bygda som me fant midtveis mellom dei to huvudstadane, miskjennar eg deg for ei blond ung dame som plutseleg parker ved sida av meg og av ei eller anna grunn smiler så ivrig til meg. Men det er jo deg! A, du kom. Og alt kan falle til ro igjen og eg er den lukkeligste fyren i heile verda.

Du vil at me tek din bil og me kjør den gamle grusveien nedover. Eg sitt på biltaket og held meg fast i staketet. Det er sumarlukka so det susar i alle kjenslane.

Me finn ein plass til vårt telt og set det opp. Attmed staden me fant bak buskane bredvid vatnet, midt i villmarken, veks to svære gule irisar. Det er sekkert eit teikn, på at me er komne til riktig stad og med riktige åsiktar.

Eg fallar over deg i teltet og me lar alt komma ut av oss i ein overdådig orgasme utan å bry seg om å lata att teltet. Me andar saktens, ligg der på ryggane å ser i det uendelege. To veker har me venta på det. Og sagaen er skjedd igjen. Du finnast igjen. Me kan kjenne oss tilstades nakne igjen, la verda forfalla i sin uendelig dumhet igjen, heldigvis ein stad langt langt vekke herfrå.

Du stupar naken frå svaberget ned i vatnet. Så deilig og ren. Med det lange lyse håret ditt, som ein prins frå båe gamle og nye eventyr, ein utruleg og guddommeleg skapning. Du er meir modig enn eg kunne trudd. Eg blir atters på steinane. Mageplask er noko av det verste eg veit.

-496 Ho kom inn midt på natta utan å banka på, tente ein røyk og smilte.

– Eg har møtt nokon. Han bur rett over gata frå deg. Ein gut altså.

Vi har ikkje sett kvarandre på to månadar. Og no hadde hun på seg endast ei svart langjakke over den beige nattkjolen. Ho skalv litt etter den milde sumarkulda i Oslo-natta.

Ho hadde vært med jenter før me møtts. Og eg stort sett med guta. Perfekt venskap! Tenkte eg fyrst.

Etter ei stund byrja me likavel å sova saman. Og det var bra, eg får ikkje klaga. Annerleis. Men godt. Artig å vera saman, ein letthet i lufta.

Ho fant meg meir intilligent enn eg kanskje var. Ikvartfall var det noko som ho såg i meg som eg ikkje sjølv kunne forstå. Og eg satte nok prisen meir på at ho var smartare enn penare enn dei fleiste, endå det sista er kva dei andre guta rundt meg påpeika fyrst og framst då.

Det er ikkje slik at eg ikkje finn damer for pene, tvert imot – eg syns at dei er liksom skjønne heilt av naturen. Eller at dei ikkje kan vera so kjempe stygge uansett.

Styggedom i sin tur for meg er ikkje dei fysiske teikn på sjuka eller noko eller høvesvis friskhet, men ei utspeiling av båe det indre – sjela, og det ytra – kva man gjer i livet sitt att dei andre og korleis ein ser på seg.

Men det er det frie og det modige i kvinnor som eg tiltekkjast jo meist av. Når dei kan berre vera seg sjølve, ekte og uvilkårlege. Og dette skjer då diverre ikkje so ofte. Men ei heilt sexy ung jente i, til dømes, open rød frakk med djerv rød lebestift på, med hemningslaust sluppa krølla langt hår og spontan gong, ja, dvs. éi blant hundretusen eller millionar, kan få mitt hjarte til å banka heilt vilt.

Såleis var det etterkvart med henne òg. Det var nydelig, godt. Men då kunne eg fortsatt ikkje fokusera berre på å gje all min tid og alt sjelsliv til ei jente liksom. Eg søkte fortsatt ogso ein, han der eine, den perfekte, uforutsigbare, veit du, og det var jo lenge før eg skjønte at eg treng båe det eine og det andre, eller gjerne meir! To jenter, for den saks skuld. Dei burde jo kunne elska kvarandre òg, kvifor ikkje. Ein riktig stor familie som eg alltid ville lell. Og kven sa at den må vera so som det står i skulebøkene? Det er lov å tenkja litt sjølv, kanskje heilst forestille seg korleis alt kunne vera, ja, drøymma framfor og prøve å forstå det som er skapt av menneske for at i dei fleiste tilfelle er det berre rot allikavel.

For verda er di og mi. Og ho er fortsatt so ny, so ny! Ny og urøyrt.